Best before 

Expo information: click here

​

In these works, I explore the emotional sustainability of objects. After the death of my parents and due to my studying daughters, I was left with countless items filled with memories: letters, diaries, clothing,  and other emotional keepsakes. Things that provide comfort but also become burdens.

In this exhibition, I redefine the significance of these items. I study, cherish, and honor them—perhaps in order to eventually let them go. This includes the airmail correspondence between my mother and grandmother from the 1960s. What remains of a memory when the object disappears? And how long does something endure if no one knows the story anymore? In 'Best Before', I investigate the transience of memory itself. My work is an ode to what is left behind, but also to the ability to create new meaning." 

​

In Tenminste Houdbaar Tot /Best Before onderzoek ik de emotionele houdbaarheid van dingen. 

Na het overlijden van mijn ouders en door mijn studerende dochters, zag ik een huis vol herinneringen: brieven, kleding, een Friese staartklok, spullen met emotie. Schoenendozen vol jeugd, van mijzelf,

maar ook van mijn ouders, grootouders en kinderen. Dingen die troost bieden, maar ook ballast kunnen worden. Wat doen we met de dingen die we moeilijk kunnen loslaten? Hoe lang geven we ze door? En wat gebeurt er wanneer de herinnering vervaagt en het voorwerp verweesd achterblijft? Voor deze tentoonstelling gebruik ik onder meer de jarenlange luchtpostbriefwisseling tussen mijn moeder en mijn

oma. Ze bestudeert, koestert en eert de spullen die haar zijn toevertrouwd. Hoe lang is iets houdbaar? Wat blijft er over van een herinnering wanneer het ding verdwijnt, of wanneer niemand het verhaal nog kent? In Tenminste houdbaar tot onderzoek ik de vergankelijkheid van herinnering zelf. Mijn werk is een ode aan de spullen die verweesd achterblijven.